Przedmiotem przewozu rzeczy mogą być tylko rzeczy ruchome. Kodeks cywilny w postanowieniu art. 774, ustalającym definicję umowy przewozu, przyjmuje na określonie przedmiotu przewozu termin “rzecz”, jako najbardziej ogólny, o najszarszym zakresie pojęciowym. Należy jednak zauważyć, iż termin ten użyty jest dalej tylko w tytule działu III przepisów przewozowych zawartych w kodeksie cywilnym. Tymczasem na określenie konkretnego przedmiotu przewozu kodeks cywilnyużywa terminu przesyłka. Terminu takiego używa także ustawa- Prawo przewozowe (kodeks morski używa w tym rozumieniu terminu “ładunek”). Kodeks cywilny używa ogólnego terminu “rzecz” jako przeciwstawienie równie ogólnego terminu “osoba”, przyjętego na oznaczenie przedmiotu przewozów pasazerskich. Natomiast terminu “przesyłka” używa na oznaczenie konkretnego ładunku nadanego do przewozu na podstawie jednej umowy oraz jednego dokumentu przewozowego.

Przedsiębiorca transportowy, przewoźnik. Dokonuje przemieszczenia osób lub rzeczy na podstawie zawartej z usługobiorcą umowy przewozu, zwanej także umową o przewóz. Nie ma przewozów bezumownych. Celem, jaki strony zawierające umowę chcą osiągnąć, jest przemieszczenie osób rzeczy (ładunków) z jednego miejsca na inne. Chodzi więc o określone działanie przewoźnika, którego skutkiem ma być ustalony w umowie efekt końcowy. Przemieszczenie stanowi świadczenie charakterystyczne dla umów tego rodzaju. Ewentualne inne świadczenia mają charakter dodatkowy. Z punktu widzenia przewoźnika jego działalności ma charakter zawodowy, profesjonalny. W aktach normatywnych niektórych innych państw w definicji umowy przewozu znajduse się bliższe określenie świadczenia przewoźnika. Wskazuje się tam na przykład, że chodzi nie tylko o samo przemieszczenie, lecz dostarczenie przedmiotu przewozu do określonego miajsca przeznaczenia, a takze - jezeli chodzi o przesyłkę - o wydania jej wskazanemu w umowie adresatowi.

Akty normatywne obowiązujące w zakresie transportu krajowego mają zasadniczo zastosowanie również do przewozów międzynarodowych, jezeli w odniesieniu do danej gałęzi transportu nie ma unormowania miedzynarodowego. Sytuacja taka występuje w żegludze śródlądowej. Jezeli zaś takie uregulowanie istnieje, wówczas

przepisy krajowe mają jedynie zastosowanie posiłkowe (subsydiarne). Przepisy międzynarodowe mają zastosowanie jedynie do przewozów w komunikacji miedzynarodowej. Uczestniczenie danego państwa w określonej umowie miedzynarodowej nie zobowiązuje go - z regóły- do ujednolicenia swego ustawodawstwa wewnętrznego z zasadami przyjętymi w transporcie międzynarodowym. W praktyce jednak konwencję międzynarodowe wywierają znaczny wpływ na sposób regulowania tych samych kwestii w prawie wewnetrznym poszczególnych członków konwencji. Praktyka ta przyczyniła się w znacznym sropniu do ujednolicenia przepisów przewozowych w odniesieniu do danej gałęzi transportu