Pzepisy szczególne

Umowa przewozu

admin — Mon, 30 Nov 2009 22:39:55 +0000

Podobnie jak niemal wszystkie umowy prawa cywilnego zawierana jest przez złożenie przez jedną ze stron oferty, czyli konkretnej propozycji zawarcia umowy oraz świadczenia drugiej strony o przyjęciu tej ofert. Tryb zawierania umowy przewozu w drodze negocjacji lub przetargu zdarza się najzupełniej wyjątkowo i dotyczy najczęściej przypadków nietypowych. Z kolei zastanowić się należy, która ze stron wystepuje w charakterze oferenta, a która w charakterze adresata oferty. Wbrew pozorom nie jest to prosta sprawa. Tradycyjnie uważano, iż z ofertą zawarcia umowy występuje przewoźnik,a za jego ofertę przyjmowano ogłoszonątaryfe. Według tego przeglądu do zawarcia umowy przewozu wystarczyło tylko zamanifestowanie ze strony zainteresowanych podmiotów woli zawarcia umowy na warynkach wynikających z taryfy. Koncepcja taka wydaje się jednak nie do przyjęcia. przecież z ofertą zawarcia umowy wystepuje zwykle klient, usługbiorca, który odczywa potrzebę przewozową.

Nieporozumienia interpretacyjne

admin — Sun, 22 Jun 2008 22:39:39 +0000

Mogą się nasuwać także w przypadku, kiedy przewóz dokonywany jest przez samego usługobiorcę najętym od przewoźnika (wyczarterowanym) środkiem transportu. Nie jest dostatecznie jasne, w jaki sposób należy rozumieć określenie zawarte w definicji umowy przewozu, według którego przewoźnik zobowiązuje się- w zakresie swego przedsiębiorstwa… . Chodzi o to, czy umowa przewozu zawarta przez przewoźnika z przekroczeniem owego zakresu jest ważna i czy stosuje się do niej przepisy przewozowe. Wydaje się, iż odpowiedź na to pytanie może być tylko twierdząca. Zwłaszcza, gdy w związku z reformowaniem gospodarki narodowej wiele obowiązujących jeszcze uprzednio barier formalnych jest obecnie przełamywanych. Drugą stroną umowy przewozu, kontrahentem przewoźnika, może być dowolna osoba fizyczna lub prawna. Przy przewozie osób drugą stroną umowy jest zazwyczaj sam podróżny, który następnie staje się przedmiotem przewozu. Wprzypadku przewozów grupowych umowę z przewoźnikiem zawiera organizator przewozu.

Zawarcie umowu przewozu

admin — Sat, 17 May 2008 22:39:24 +0000

Z definicji umowy przewozu (art. 774 k.c. ) wynika, iż jedną ze stron umowy musi być przewoźnik, to znaczy przedsiębiorca mający status prawny przewoźnika. Ustawodawca wychodzi z założenia, iz pojęcie to ma znaczenie ugruntowane zarówno w języku potocznym, jak i w nauce prawa. Za przewoźnika uważa się przedsiebiorcę transportowego uprawnionego do uprawiania działalności transportowej w sposób zarobkowy (za wynagrodzeniam), a więc zawodowy, profezjonalny. Tak więc umowa o przewóz musi być zaliczona do kategoriiumów o charakterze kfalifikowanym. To znaczy, że przepisy normujące umowę przewozu mają zastosowaniejedynie w przypadku, gdy dokonania określonego przemieszczenia osób lub rzeczy podejmujące się za wynagrodzeniem zawodowy przewoźnik. Jeżeli zaś przemieszczania podejmuje się osoba nie mająca statusu przewoźnika lub też podejmująca się przewozu nieodpłatnie- to umowa taka nie podpada pod przepisyprzewozowe, lecz pod najogólniejsze przepisy kodeksu cywilnego.

Przedmiot przewozu rzeczy

admin — Wed, 09 Apr 2008 22:39:08 +0000

Przedmiotem przewozu rzeczy mogą być tylko rzeczy ruchome. Kodeks cywilny w postanowieniu art. 774, ustalającym definicję umowy przewozu, przyjmuje na określonie przedmiotu przewozu termin “rzecz”, jako najbardziej ogólny, o najszarszym zakresie pojęciowym. Należy jednak zauważyć, iż termin ten użyty jest dalej tylko w tytule działu III przepisów przewozowych zawartych w kodeksie cywilnym. Tymczasem na określenie konkretnego przedmiotu przewozu kodeks cywilnyużywa terminu przesyłka. Terminu takiego używa także ustawa- Prawo przewozowe (kodeks morski używa w tym rozumieniu terminu “ładunek”). Kodeks cywilny używa ogólnego terminu “rzecz” jako przeciwstawienie równie ogólnego terminu “osoba”, przyjętego na oznaczenie przedmiotu przewozów pasazerskich. Natomiast terminu “przesyłka” używa na oznaczenie konkretnego ładunku nadanego do przewozu na podstawie jednej umowy oraz jednego dokumentu przewozowego.

Istota umowy przewozu

admin — Fri, 07 Mar 2008 22:38:54 +0000

Przedsiębiorca transportowy, przewoźnik. Dokonuje przemieszczenia osób lub rzeczy na podstawie zawartej z usługobiorcą umowy przewozu, zwanej także umową o przewóz. Nie ma przewozów bezumownych. Celem, jaki strony zawierające umowę chcą osiągnąć, jest przemieszczenie osób rzeczy (ładunków) z jednego miejsca na inne. Chodzi więc o określone działanie przewoźnika, którego skutkiem ma być ustalony w umowie efekt końcowy. Przemieszczenie stanowi świadczenie charakterystyczne dla umów tego rodzaju. Ewentualne inne świadczenia mają charakter dodatkowy. Z punktu widzenia przewoźnika jego działalności ma charakter zawodowy, profesjonalny. W aktach normatywnych niektórych innych państw w definicji umowy przewozu znajduse się bliższe określenie świadczenia przewoźnika. Wskazuje się tam na przykład, że chodzi nie tylko o samo przemieszczenie, lecz dostarczenie przedmiotu przewozu do określonego miajsca przeznaczenia, a takze - jezeli chodzi o przesyłkę - o wydania jej wskazanemu w umowie adresatowi.

Przewozy krajowe i międzynarodowe

admin — Wed, 20 Feb 2008 22:34:54 +0000

Akty normatywne obowiązujące w zakresie transportu krajowego mają zasadniczo zastosowanie również do przewozów międzynarodowych, jezeli w odniesieniu do danej gałęzi transportu nie ma unormowania miedzynarodowego. Sytuacja taka występuje w żegludze śródlądowej. Jezeli zaś takie uregulowanie istnieje, wówczas

przepisy krajowe mają jedynie zastosowanie posiłkowe (subsydiarne). Przepisy międzynarodowe mają zastosowanie jedynie do przewozów w komunikacji miedzynarodowej. Uczestniczenie danego państwa w określonej umowie miedzynarodowej nie zobowiązuje go - z regóły- do ujednolicenia swego ustawodawstwa wewnętrznego z zasadami przyjętymi w transporcie międzynarodowym. W praktyce jednak konwencję międzynarodowe wywierają znaczny wpływ na sposób regulowania tych samych kwestii w prawie wewnetrznym poszczególnych członków konwencji. Praktyka ta przyczyniła się w znacznym sropniu do ujednolicenia przepisów przewozowych w odniesieniu do danej gałęzi transportu

Pzepisy szczególne

admin — Wed, 30 Jan 2008 22:34:34 +0000

Kwestie administracyjne transportu kolejowego uregulowane sąw ustawie o transporcie kolejowym z dnia 38 marca 2003 roku (Dz.U. nr 86. poz.789). Wymienić tu nalezy takze ustawę z dnia 8 września 2000 roku o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego “Polskie Koleje Państwowe” (Dz. U. nr 84, poz. 948). Jezeli chodzi o komunikację międzynarodową, to Polska należy do konwencji berneńskiej z dnia 9 maja 1980 roku o międzynarodowym przewozie kolejami zwanej w przyjętym powszechnie skrócie : COTIF (Dz. U. z 1985 roku nr 34, poz. 158). W odniesieniu do komunikacji z Rosią oraz z socjalistycznymi krajami Azji zastosowanie mają nadal umowy warszawskie z 1950roku (z późniejszymi zamianami). Problematyka ta jest omówiona w rozdziale VII. W transporcie samochodowym obowiązuje ustawa o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 roku (D. U. nr 125, poz. 1371). Jeżeli chodzi o komunikację międzynarodową, Polska nalezy do konwencji genewskiej o umowie mięcję międzynarodową.